PAZARDA GEZERKEN AKLIMA DEDEMİN BAHÇESİNDEKİ ERİK AĞACI GELDİ, BEN ÇOCUKKEN HATTA LİSE DÖNEMİNİN BAŞINA KADAR HER SENE O AĞACIN ALTINA MEVSİMİNDE OTURDUĞUM YERDEN ELİMİ UZATTIP KOPARABİLECEK KADAR FAZLA ERİĞİN OLDUĞUNU HATIRLADIM. BÜTÜN MAHALLE GELİR YİYECEĞİ KADAR KOPARIP GİDERDİ TÜM MAHALLE ERİK İHTİYACINI NERDEYSE O AĞAÇTAN KARŞILARDI. SONRA PAZARDAKİ FİYATLARA BAKIP KENDİME; BU SENEDE OLMADI DEDİM BUNDAN SONRADA OLMAYACAK SANIRIM ÇÜNKÜ BUKADAR FAZLA YAĞMUR YAĞMASINA RAĞMEN MEYVELERİN FİYATLARI UCUZLAMIYOR. BENİM ÇOK SEVDİĞİM PAPAZ ERİĞİNİN FİYATI 4 LİRADAN AŞAĞIYA DÜŞMEDİ BU NE ANLAMSIZ NE NEKADAR SAÇMA BİR PİYASA DÜZENİ. EMİNİM TEZGAHLARDA VE KAMYONLARDA ÇÜRÜMESİNE MÜSADE EDİLEREK BU KADAR PAHALI SATILMASINA ÖZELLİKLE NEDEN OLUNUYOR. SONRA AKLIMA BİR BELGESELDE BİR BALIKÇININ SÖYLEDİKLERİ GELDİ ” YAKLAŞIK 30 TON HAMSİ YAKALADIM VE HALE TELSİZLE ULAŞIP BİLDİRDİM HALDEN: SAKIN GETİRME YOKSA BALIK UCUZLAR ALMIYACAĞIZ DEDİLER BENDE BALIĞI DENİZE DÖKTÜM” EMİNİM SEBZE VE MEYVELERDEDE AYNI DURUM SÖZKONUSU VATANDAŞ YERSE BEN PARA KAZANAMAM DİYEN ZİHNİYET BU PAHALILIĞA NEDEN OLUYOR.

HERKESE İYİ PAZARLAR

SİZEDE OLURMU, BEN BAZEN HİÇ ANLAMIYORUM HAFTA NASIL BİTİYOR,
HATTA BAŞLAMASIYLA BİTİŞİ BİR OLUYOR.
SONRASINDA HAFTA SONU TABİİ ODA AYNI ŞEKİLDE BİR ÇIRPIDA GEÇİP GİDİYOR.
PAZARDAN SONRA GELMESİ PAZARTESİNİN KÖTÜ KADERİ OLSA GEREK,
BİRÇOK KİŞİ SEVMEZ HATTA BU DAVRANIŞINA PAZARTESİ SENDROMU DEMİŞTİR.
BENDE YORGUN BİR HAFTA SONRASINDAKİ PAZARLARI, ERTESİ GÜNÜN DÜŞÜNCESİNİ
AKLIMDAN GEÇİRDİĞİMDE YARINDA TATİL OLSA DEDİĞİM OLUR.

HERKES İÇİN İSTEDİĞİ GİBİ BİR HAFTA OLMASINI DİLERİM.

Kaliforniya’da Long Beach şehrindeki Eyalet Üniversitesi’nde öğretim üyesi
olarak ders verirken, aynı sömestrde benim iki dersimi
alan bir kız öğrencim dikkatimi çekmeye başlamıştı. Bu genç bayanın şu
özelliklerinin farkına varmıştım:
Her şeyden önce çok güzel bir kızdı; gözüm gayri ihtiyari ona gidiyordu.
İkinci olarak çok iyi bir öğrenciydi; bütün sınav ve ödevlerde
en yüksek notu o alıyordu. Ayrıca, çok hanımefendi, çok nezih bir kişiliği vardı.
Bölümün bir pikniğinde kız öğrencimin nişanlısıyla tanıştım ve
itiraf edeyim, ilk aklımdan geçen, ‘Armudun iyisini ayılar yer’ düşüncesi
oldu. Yukarıda özelliklerini saydığım o güzel kızın bana
tanıştırdığı erkek, 27-28 yaşlarında, saçı biraz dökülmüş,
şişman denecek kadar toplu, çirkin, kısa boylu biriydi.
Bu kişiye parası için yüz vermiş olabileceğini düşündüm. Daha sonra
öğrendim ki, bu genç adamın parasal gücü yok; başka bir üniversitenin
psikolojik danışmanlık bölümünde doktora öğrencisi olarak okula devam ediyor
ve ileride akademisyen olarak kariyer yapıp profesör olmak istiyor.
Acaba benim güzel öğrencim bu adamda ne bulmuştu?
Bir hafta sonra ders çıkışı koridorda öğrencimin yanına yaklaştım ve
Sally adıyla anacağım öğrencimle aramızda şöyle bir konuşma geçti:
‘Sally, nişanlınla nasıl tanıştığınızı merak ediyorum?
‘Bir kilise faaliyetinde aynı komitede çalıştık; o zaman tanıdım kendisini’
‘Nesi etkiledi seni ; hangi özelliklerini sevdin?
Sally, bir Amerikalı olarak bu soruyu hiç beklemiyordu. Amerikan
kültüründe, bu tür sorular kişinin mahremiyetine tecavüz olarak
kabul edildiğinden pek sorulmaz. Amerikan kültürüne göre ben o anda
Sally’nin mahremiyetine burnumu sokuyordum.
Şaşkınlığı geçince çok içten, gözlerinin içi gülerek, ‘O şahane bir insan,
o benim kahramanım! Ben ondan çok şeyler öğrendim’ dedi.
O anda ilk hissettiğim şey kıskançlık duygusu oldu. Güzel bir kadının
erkeğine, ‘Sen benim kahramanımsın’ duygusu içinde
bakmasının erkeğe verilmiş en büyük hediye olduğunu hissettim ve anladım.
Bu hediyeyi, hayatım boyunca hiç almadığımı biliyordum
ve o kişiyi kıskandım.
‘Nasıl yani?’ dedim.
‘Frank bir yetimhanede büyümüş. Yetim olmanın ne demek olduğunu bildiği için,
üniversite öğrencisi olunca, yetimhaneden iki çocuğa ağabeylik yapma kararı almış.
Haftada 10 saatini onlara ayırıyor; onlarla buluşup oynuyor, kitap okuyor, onları müzeye götürüyor.
Onların iyi gelişmesi için elinden geleni yapıyor. Biri ameliyat oldu, hastanede yatıyor
ve Frank şimdi akşamları hastanede kalıyor, geceleri ona bakıyor.’
Yüzüme tokat yemiş gibi oldum. Utandım. Kendime kızdım. Ben güya en yüksek
eğitim düzeyine gelmiş biriydim ve karşımdakini hala
dış görünüşe göre yargılıyor ve onu ‘ayı’ olarak görüyordum. İçimdeki
pislikten utandım. Bir süre sonra Sally’nin içinde yetiştiği aile ortamını merak etmeye başladım.
Şöyle bir mantık yürüttüm:
O adama baktığım zaman ben neden, ‘Armudun iyisini ayılar yer’ diye düşündüm?
Çünkü ben, içinde yetiştiğim ortamda sık sık bu benzetmeyi duyarak büyümüştüm.
İçinde yetiştiğim ortam beni nasıl etkilemişse, Sally’nin içinde yetiştiği ortam da onu öyle etkilemiş
olmalıydı.
Birkaç hafta sonra Sally’e, ailesinin nerede oturduğunu sordum.
Los Angeles’in 350 km kuzeyindeki bir kasabada oturuyorlarmış.
Onun ailesiyle tanışmak istediğimi, bunu mümkün olup olamayacağını sordum.
‘Kendilerine bir sorayım, eminim sizinle tanışmak isteyeceklerdir,’ dedi
ve iki gün sonra, ‘Ailemle konuştum, sizinle tanışmaktan mutlu olacaklarını söylediler’
dedi. Dört-beş hafta sonra San Francisco’ya gidecektim, Sally’nin ailesinin
yaşadığı kasaba yolumun üstündeydi, onlara uğrayabilir, onlarla tanıştıktan sonra
yoluma devam edebilirdim.
Bu planımı Sally’e söylediğimde Sally, ‘O gün ben de aileme gidecektim,
isterseniz beraber gidebiliriz,’ dedi. Ailesine haber verdi.
Onlar da sabah kahvaltısına gelmemizi söylemişler. Long Beach’ten
sabahın altısında yola çıktık ve dokuz buçuk civarında Sally’nin ağabeyi Brian’ın evine vardık.
Sally’nin babası George orada buluşmamızı uygun görmüş. Çok güleryüzlü bir aileydi.
Brian’ın, en ufağı dört yaş civarında 4 çocuğu vardı.
Ziyaret ettiğim bu güler yüzlü sıcak ailede, iki olay gerçekten dikkatimi
çekti. Bunlardan ilki, Sally’nin babası George’un torunlarıyla konuşurken onların göz hizalarına inmesiydi.
Bunu o kadar doğal yapıyordu ki, artık farkına varılmadan yapılan bir davranış olduğu belliydi.
Sally’ye, babasının torunlarıyla hep böyle mi konuştuğunu sordum.
‘Evet’ yanıtını alınca, kendisi çocukken de babasının, onunla göz hizasına inerek mi konuştuğunu sordum.
‘Evet, biz böyle biliyoruz. Ağabeyim Brian da çocuklarıyla böyle konuşur;
ben de kendi çocuklarımla böyle konuşacağım.
Biz böyle biliyoruz’, dedi. Tüylerim diken diken oldu.
Ben üniversite öğretim üyesiydim ve insan psikolojisi benim uzmanlık
alanımdı ama üç çocuğumdan hiçbiriyle göz hizasına inerek
konuştuğumu hatırlamıyordum. Kendime kızdım; sonra kendime kızmaktan da
vazgeçtim, beni yetiştirenlere kızdım. Sonra onlara kızmaktan da vazgeçtim
ve bütün nesilleri yetiştiren kültür ortamına kızdım.
Daha sonra kimseye kızmayacağımı anlayarak, oradaki öğrenme fırsatından yararlanmaya karar verdim.
Torunlarının önünde diz çökerek konuşan dede George’a ‘Beyefendi, çocukların göz hizasına
inerek konuşuyorsunuz!’ dedim.
Bana biraz şaşkınlıkla gülümseyerek, ‘Tabii, onlar küçük insanlar!’ yanıtını verdi.
Öyle bir bakışı vardı ki, bu bakış sanki ‘Bu kadar doğal bir şey ki, herhalde
bunu herkes yapıyordur; sen yapmıyor musun?’ diyordu.

Bir ana babanın çocuklarına verebileceği en büyük miras,
varoluşun beş boyutunda beslenmiş ve buna inanmış güçlü bir CAN’dır.

HERKESE İYİ BİR HAFTA SONU DİLERİM.

İYİ HAFTALAR